FOUR WALLS

Dave Rempis: alto & tenor saxophones
Wacław Zimpel: clarinet, bass clarinet
Mark Tokar: bass
Timothy Daisy: drums
+ special guest: Raphael Rogiński: electric guitar

Four Walls to tytuł wspólnej płyty Wacława Zimpla i Tima Daisy'ego, która z gościnnym udziałem Dave'a Rempisa i Marka Tokara nagrana została w kwietniu 2008 roku w krakowskiej Alchemii. Trasa koncertowa Four Walls – jako kwartetu – jest kontynuacją przyjaźni i współptracy która podczas tamtej sesji się zawiązała. O wydanym na płycie materiale Bartek Adamczak, recenzent Diapazonu pisał tak: "...Przyjemność sprawia obserwowanie rozwoju kariery tego muzyka [Wacława Zimpla]. Rok temu postać właściwie nieznana, dziś (po koncertach z Dragons 1976, Aramem Sheltonem, Kenem Vandermarkiem i Mikołajem Trzaską) chyba najciekawsza nowa postać na polskiej scenie muzyki improwizowanej. Decyzja o nagraniu materiału na płytę w składzie klarnet - perkusja świadczy również o gotowości podejmowania artystycznego ryzyka. Do moich ulubionych płyt z ostatnich 12 miesięcy należą, częste we free-jazzie,
duety saksofon-perkusja (dość wspomnieć o płytach Paala Nilssen-Love z Joe McPhee i Peterem Brötzmannem). Jest to zestawienie instrumentów, które daję olbrzymią swobodę wykonawcom i pozwala im na wszelkie muzyczne szaleństwa.
Ktokolwiek spodziewa się po tej płycie takiej muzycznej erupcji może być zawiedziony. Szlachetny ton klarnetu (zwłaszcza basowego) Wacława Zimpla poprowadził tę muzykę w rejony zupełnie inne. Wszystkie duety są dość wyciszone, stłumione pod względem dynamiki i ekspresji. Na klarnetach dominują rejestry niski i średnie a na perkusji tempa powolne, pozbawione mocnego pulsu. Herb Robertson na płycie "Pararells" przywołał określenie "realisation" w odniesieniu do utworów zagranych według wcześniejszych
wskazówek (w odróżnieniu od całkowicie ich pozbawionych "improvisation").
Duety na płycie "Four Walls" to właśnie swoiste "realizacje" - muzycy przed sesją omówili co chcieliby w każdym z nich zawrzeć. Każdy z nich opiera się też na innym pomyśle. Mamy staccato ujmujące utwór w formę klamry ("Wood and Wire", nagrany dwukrotnie, równie klamrowo rozpoczynający i kończący płytę), zapętlone pasaże basowe ("Red Door") czy bardziej abstrakcyjną grę zróżnicowanymi interwałami ("Ladder Song" - w tym utworze też po raz pierwszy pojawiają się ekspresyjne "przedęcia" na klarnecie). Wszystkie
duety są, zgodnie z normami muzyki improwizowanej, krótkie (4-7 minut) i są to właśnie, w moim odczuciu, muzyczne miniatury, szkice zarysowane lekką kreską, prostymi środkami wyrazu. Niespieszne frazy, śpiewny ton klarnetu (np. elegijna, basowa melodia w, moim ulubionym, "Red Door"). Wydaje mi się, że taki obraz tej muzyki to bardziej zasługa Wacława (i jego klasycznego wykształcenia muzycznego) choć Tim gra niezwykle ciekawie, kolorystycznie,
eksperymentuje z brzmieniem zestawu perkusyjnego (przede wszystkim dobierając kolejne, nietypowe zestawy perkusyjnych pałek i szczoteczek), warto porównać dwa wykonania "Wood and Wire" pod względem gry perkusji właśnie (drugie wykonanie jest zdecydowanie bardziej jazzowe w charakterze). Tim pokazuje wspaniałą wyobraźnię i pomysłowość a jednocześnie jego gra wyzbyta jest z egoizmu (przywary u perkusistów częstej). Kameralistyczny charakter całości angażuje często bardziej
intelekt niż emocje. Zupełnie inaczej jest w dwóch utworów zagranych w kwartecie. "Chorale", oparte przez Wacława na serii z kompozycji Antona Weberna rozpoczyna i kończy klasycyzujący, intrygująco rozpisany temat.
Choć mamy tu solo i Rempisa (który chyba zagrać słabo nie potrafi), i
krótkie interludium Marka Tokara, to solem najbardziej dynamicznym i
ekspresyjnym popisuje się nie kto inny jak Wacław Zimpel. "Basement of Joy" to przede wszystkim kapitalne, już zdecydowanie bardzo jazzowe (choć free) solo Rempisa, urwane nagle, przeradza się w ciekawy, staranny (pod względem tworzonych haromonii) duet klarnetu i saksofonu..."

Timothy Daisy urodził się 15 lipca 1976 w Waukegan w stanie Illinois. Tim jest jedną z podpór chicagowskiej sceny jazzowej (tzw. młodego Chicago) od roku jego przybycia do Chicago (1997). Jednym z pierwszych muzyków, z którym Tim wtedy nawiązał kontakt był Dave Rempis - ich współpraca trwa po dziś dzień. W 1998 roku powstał ich pierwszy wspólny projekt - trio Triage (pierwotnie grał w nim na basie Gordon Lewis, w 2000 roku zastąpił go Jason Ajemian). Oprócz tego wraz z Davem Tim Daisy realizuje równolegle kilka różnych projektów – Tim Daisy / Dave Rempis Duo, Rempis Percussion Quartet (wraz z Antonem Hatwichem i Frankiem Rosaly) czy The Engines (wraz z Jebem Bishopem i Natem McBridem). W roku 2001 Tim Daisy dołączył do kwintetu Ken Vandermarka – The Vandermark 5 (zastąpił tu Tima Mulvennę). Owocem tego spotkania jest pięć studyjnych albumów i dwa koncertowe boksy oraz współpraca wraz z Kenem Vandermarkiem w kilku innych grupach – Bridge 61
(wraz z Natem McBridem i Jasonem Steinem) oraz Frame Quartet (wraz z Fredem Lonberg-Holmem oraz Natem McBridem). Owocem trasy po Polsce Dragons 1976 w luty 2008 roku jest współpraca Tima Daisy z polskimi muzykami – triem The Light, a także duetowy projekt z klarnecistą Wacławem Zimplem. Tim prowadzi także własne zespoły, których repertuar bazuje na jego kompozycjach – są to
Festival Quartet (z Keefem Jacksonem, Joshem Bermanem oraz Antonem Hatwichem), Sky and Light (z klarnecistą basowym Jasonem Steinem i Antonem Hatwichem) i New Fracture Quartet (z Jamie'm Branchem, Dave'm Miller'em i Nate'm McBride'm)

Dave Rempis: kompozytor i saksofonista (altowy, tenorowy i barytonowy); absolwent antropologii i etnomuzykologii Northwestern University oraz University of Ghana w Legon; karierę muzyczną rozpoczął w 1997 roku i bardzo szybko otrzymał ofertę zastąpienia Marsa Williamsa w kwintecie Kena Vandermarka, w którym stałym członkiem jest po dziś dzień. Krótko po tym
działalność rozpoczęły autorskie formacje Dave'a Rempisa - Triage (z
Jasonem Ajemianem na basie i Timem Daisym na perkusji), Dave Rempis Quartet i Dave Rempis Percussion Quartet. Koncertował i nagrywał z rozmaitymi składami - w triach z Alec'iem Ramsdell'em i Jerry'm Bryerton'em, Jason'em Roebke i Jim'em Baker'em, od początku został zaproszony do formacji Kena Vandermarka Territory Band a także the Brian Dibblee Quartet oraz the Chicago Improvisors. Współpracuje z wszystkimi najważniejszymi muzykami
chicagowskiego młodego pokolenia (Hamid'em Drake'iem, Joe Morris'em, Fred'em Lonberg-Holm'em, Michael'em Zerang'iem, Kevin'em Drumm'em), a także europejskiej sceny awangardowej (Axel'em Doerner'em, Paul Lytton, Frederikiem Ljungkvistem, Per, Ake Holmlanderem i wielu innymi).

Mark Tokar: ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. Później studiowal w Szkole Muzycznej im St. Ludkiewicza we Lwowie (gitara klasyczna). Rownocześnie rozpoczął grę na kontrabasie. W latach 2002-2004 wielokrotnie uczestniczył w warsztatach jazzowych w Krakowie pod kierunkiem M.Parkinsona. W roku 2006 w ramach stypendium Gaude Polonia od ministra kultury Rzeczypospolitej studiował w Akademii Muzycznej im K.Szymanowskiego
w Katowicach na wydziale jazzowym pod kierunkiem prof. Jacka Niedzeli. W latach 2005-2006 pracował jako dyrektor artystyczny i współorganizator ukraińsko-polskiego festiwalu "Jazz Bezz". Organizował także serie koncertów filharmonicznych "Metro Jazz" we Lwowie. Występował jako basista z rożnymi formacjami w Niemczech, Czechach, Polsce, Ukrainie, Rosji.
Członek lwowskiej formacji Dzyga Jazz Quintet. Jest także twórcą i liderem międzynarodowych projektów Leo'm'art i Mark Tokar Quintet. Był uczestnikiem projektów "Resonance" i "Five Spot". Grał i nagrywał z Kenem Vandermarkiem, Robertą Piket (USA), Klausem Kugelem, Arkadijem Shylkloperem (Niemcy), Petrasem Visniauskasem (Litwa), Mirceą Tiberianem (Rumunia), Mazzolem, Mikołajem Trzaską (Polska), Wacławem Zimplem (Polska), Davem Rempisem (USA),
Timem Daisym (USA), Yuriem Yaremczukiem (Ukraina).

Raphael Rogiński:urodził się we Frankfurcie nad Menem. Od 13 roku życia gra na gitarze elektrycznej Wykształcony jazzowo i klasycznie, edukację uzupełniał o muzykologię i etnomuzykologię. Od samych początków działalności twórczej, skupiony jest przede wszystkim na improwizacji wynikającej z jazzu i na muzyce etnicznej i ludowej. Miks tych dwóch dróg jest wyznacznikiem w jego twórczości. Jest kompozytorem i wykonawcą.
Głęboko związany z kulturą żydowską, szuka jej miejsca w swojej
działalności. Z tych poszukiwań wynikają dwa projekty których jest liderem, jest to Shofar i Cukunft. Współpracował z Noelem Akchote, Frederic Blondy, Joe Giardullo, Axel Dorner, Thomas Lehn, Andrew Sharpley, John Edwards, John Tilbury, Brigit Ulher, Yale Strom. Muzyka Polska (m.in.Emiter, Macio Moretti, Patryk Zakrocki, Tomasz Gwincinski, Daniel Pigonski, Konstanty Usenko, Vadim O.Pavluk, Ryszard Latecki. Wystąpił gościnnie na płytach: Djazzpora, Sztetlach, Broniewski, Meritum

Wacław Zimpel: klarnecista, klarnecista basowy, kompozytor. Urodził się 27 lipca 1983 roku. Na polskiej scenie muzycznej zadebiutował jako współtwórca jazzowej formacji EMERGENCY, poszukując własnych, oryginalnych środków wyrazu, opartych na tradycji jazzu i współczesnej muzyce klasycznej. Jego główną inspiracją jest tworczość takich artystów jak Eric Dolphy, John Coltrane, Ornette Coleman, Jimmy Giuffre, Anton Webern, Igor Strawiński.
Poszukiwania muzyczne Wacława Zimpla skupiają się głównie na nowoczesnym podejściu do materiału dźwiękowego w improwizacji, wykorzystując dwudziestowieczne techniki kompozytorskie w prowadzeniu melodii i harmonii.
Charakterystyczne dla jego muzyki jest również podejscie do brzmienia zespołu, poprzez oryginalne zestawienia instrumentów. Wacław Zimpel występował w ramach projektow: MIKOŁAJ TRZASKA QUARTET, TRZASKA/ZIMPEL/DYS, ZIMPEL/KUSIOŁEK, Vandermark / Trzaska / Zimpel Reeds Trio, CLARINET SUMMIT
z Theo Jorgensmannem i braćmi Oleś. Wykonuje również kameralnie i solowo muzykę klasyczną. Współpracuje także z muzykami zza oceanu: Timem Daisym, Davem Rempisem, Aramem Sheltonem i Kenem Vandermarkiem.

Cena biletu 35 zł

Zdjęcia