II Festiwal Teatrów Zależnych: „Po nitce do pępka”, Biały Teatr

Biały Teatr
„Po nitce do pępka”

reżyseria: Janina Tomaszewska
obsada:
Marta Andrzejczyk, Alicja Andrzejewska
Izabela Mańkowska-Salik, Michał Nowakowski
Agnieszka Reimus

"Jeśli symbolem debiutanckiego zbiorku mogło być kostiumowe widowisko teatralne, to symbolem dwóch ostatnich będzie chyba izba porodowa. Co jest bardziej stosowne dla poezji? Wielu czytelników odpowie z pewnością inaczej niż ja".

W poezji Świrszczyńskiej kobieta rodzi nie tylko dzieci, ale i świat. Występuje w wielu różnych rolach, bardzo często wyrażonych w pierwszej osobie: matka, córka, kochająca, pożądająca, czuła i rozpaczająca, opłakująca zmarłych, opiekująca się rannymi, zwariowana albo bardzo praktyczna.

Biały Teatr z Olsztyna wystawił spektakl "Po nitce do pępka" na podstawie poezji Anny Świrszczyńskiej. Sztuka w niezwykle kobiecy sposób pokazuje zmagania z babską codziennością: tuszą, odurzającą miłością, samotnością, lękiem przed nią i bolesne kontakty z mężczyznami. Poród nie jest żadnym cudem, tylko koszmarem i przeszywającym bólem. Sztuka językiem poetyckim mówi o bólu, kłótni, a aktorki dobrze oddają tę lekkość słów i wagę treści. Nie są przy tym patetyczne, ale bliskie ludziom. Widać też dystans do siebie.
Dziewczyny zawinięte w białe kostiumy z gazy opowiadają o grubym ciele i ćwiczą jak na siłowni, walczą z tłuszczem, wałkując brzuch. Zabiegi jednak nie pomogą, bo w poezji Świrszczyńskiej i Ofelia się starzeje. Wałki i garnki - stereotypowe atrybuty matki Polki, tu są rekwizytami, które z humorem uzupełniają świat kobiet.
Czasem dosłownie przesłaniają - gdy mężczyzna zakłada je im na głowy. Choreografia skoncentrowana jest wokół nici - artyści je zwijają, plączą, rozciągają i składają. Splecione sznurki to symboliczne dziecko, które łączy mężczyznę i kobietę. Ale z poplątanym kłębkiem zostaje też mężczyzna. Do kobiety nie tak łatwo trafić po nitce do pępka, bo wiele na niej supłów nie do rozplątania.

Zdjęcia